Wie in de jaren 90 videogames speelde, kwam bijna automatisch voor een belangrijke keuze te staan. Kocht je een Super Nintendo Entertainment System of ging je voor Sega? In Europa kenden we die laatste vooral als de Sega Mega Drive. In de Verenigde Staten heette dezelfde spelcomputer de Sega Genesis.
De strijd tussen Nintendo en Sega was fel. Beide bedrijven beweerden de beste hardware en games te hebben. Sega ging nog een stap verder en presenteerde de Genesis als de snellere en krachtigere console. Maar was de Sega Mega Drive echt krachtiger dan de Super Nintendo?
Sega Mega Drive was sneller
Wie alleen naar de processor kijkt, ziet een duidelijke winnaar. De CPU van de Super Nintendo draaide op maximaal 3,58 MHz. De Motorola 68000-processor van de Sega Mega Drive haalde ongeveer 7,67 MHz. Dat verschil was belangrijk. De Mega Drive kon bepaalde berekeningen sneller uitvoeren. Vooral snelle actiegames profiteerden hiervan. Een titel als Sonic the Hedgehog paste daardoor perfect bij het imago dat Sega voor zijn console wilde creëren.
Nintendo had op andere gebieden een voordeel. De SNES beschikte over 128 KB werkgeheugen, terwijl de Genesis 64 KB had. Een hogere kloksnelheid betekende dus niet automatisch dat Sega op ieder vlak de krachtigste spelcomputer bezat. Het verschil tussen beide systemen zat vooral in de manier waarop ontwikkelaars de hardware konden gebruiken.
Lees meer: Opvallend Nintendo-lek onthult mogelijk de volgende Metroid-game: Metroid Ravenous
Blast processing
Sega wist dat snelheid goed verkocht. Het bedrijf introduceerde daarom de term ‘blast processing’ in zijn marketing. De boodschap was simpel: Mega Drive-games waren razendsnel en Nintendo kon dat tempo niet bijhouden. Blast processing was niet volledig verzonnen. De hardware bood een techniek waarmee tijdens het weergeven van beeld zeer snel gegevens konden worden doorgestuurd. In theorie konden ontwikkelaars daar bijzondere grafische effecten mee maken.
In normale Mega Drive-games werd de techniek echter niet gebruikt. Praktische toepassing via standaard cartridges was bijzonder lastig. Ook games voor de Sega CD maakten uiteindelijk geen daadwerkelijk gebruik van het veelbesproken blast processing.
SNES was grafisch sterker
Op grafisch gebied draaiden de rollen om. De Sega Mega Drive kon uit 512 kleuren kiezen en maximaal 64 kleuren tegelijk weergeven. De Super Nintendo beschikte over een palet van 32.768 kleuren en kon er maximaal 256 gelijktijdig tonen. Dat enorme verschil zorgde ervoor dat veel SNES-games kleurrijker en gedetailleerder oogden.
Ook op andere grafische punten had Nintendo sterke kaarten in handen. De SNES ondersteunde hogere resoluties en kon meer sprites verwerken. Daarbij beschikte de console over speciale grafische mogelijkheden zoals Mode 7. Daarmee konden ontwikkelaars achtergronden schalen en draaien om een overtuigende illusie van diepte te creëren.
Games als F-Zero, Super Mario Kart en Pilotwings maakten daar dankbaar gebruik van. Later liet Star Fox met behulp van de Super FX-chip zien hoeveel verder ontwikkelaars de hardware konden duwen. De SNES had dus niet simpelweg een snellere processor nodig om indrukwekkende beelden te produceren.
SNES had beter geluid
De verschillen waren eveneens goed hoorbaar. De Genesis beschikte over zes FM-geluidskanalen en had een herkenbare synthesizerklank. Vooral elektronische muziek kon daardoor fantastisch klinken. Bekwame componisten maakten soundtracks die vandaag nog steeds geliefd zijn. De SNES koos voor een andere aanpak. De geluidschip beschikte over acht kanalen en 64 KB audio-RAM. De Mega Drive had hiervoor slechts 8 KB beschikbaar.
Nintendo’s systeem kon samples gebruiken die relatief natuurlijk klonken. Muziek kreeg hierdoor regelmatig een warmer en meer orkestrale karakter. Geluidseffecten konden eveneens realistischer overkomen. Dat maakte de Mega Drive niet slecht. Integendeel. Games als Streets of Rage 2 bewezen hoe krachtig de FM-synthese van Sega kon zijn. Beide consoles hadden simpelweg een heel eigen geluid.
Uiteindelijk telden de games
Voor spelers draaide de strijd uiteindelijk niet alleen om processors, geheugen en kleuren. Games bepaalden welke console aantrekkelijker was. De Mega Drive kreeg een sterke reputatie dankzij snelle actiegames en sporttitels. Sega zette bovendien bewust een stoerder imago neer. Dat werd duidelijk bij Mortal Kombat. De Genesis-versie kon via een code bloed en gewelddadige fatalities tonen. Nintendo koos bij de oorspronkelijke SNES-uitgave voor een gecensureerde aanpak.
De Super Nintendo werd ondertussen een paradijs voor liefhebbers van platformgames, avonturen en Japanse RPG’s. Series als Final Fantasy en Dragon Quest vonden er een groot publiek. Sega had met onder meer Phantasy Star eveneens sterke RPG’s, maar Nintendo domineerde het genre. Beide machines hadden daardoor hun eigen identiteit en exclusieve toppers.
Was de Sega Mega Drive krachtiger dan de SNES?
Het korte antwoord is: niet in algemene zin. De Sega Mega Drive had een snellere hoofdprocessor en was daardoor bijzonder geschikt voor bepaalde snelle games. De Super Nintendo beschikte echter over sterkere grafische mogelijkheden, meer kleuren, uitgebreidere audiohardware en meer werkgeheugen. Er bestaat daarom geen eerlijke winnaar wanneer je alleen vraagt welke console ‘krachtiger’ was. Commercieel is het verschil duidelijker. Sega verkocht wereldwijd ongeveer 30 miljoen Genesis- en Mega Drive-consoles. Van de Super Nintendo werden ruim 49 miljoen exemplaren verkocht.
Beide consoles blonken op andere gebieden uit. Juist die verschillen maakten de consoleoorlog van de jaren ’90 zo interessant en zorgen ervoor dat gamers er ruim dertig jaar later nog steeds over discussiëren.
Lees ook: Verloren Pokémon-game duikt na 20 jaar onverwacht op op eBay, verkocht voor ruim 9500 euro
Lees ook
