Al drieëntwintig jaar lang verschijnt elk jaar een nieuwe Call of Duty. Door drie verschillende ontwikkelaars (Infinity Ward, Sledgehammer Games, Treyarch) om de beurt een nieuw deel te laten maken, zorgt uitgever Activision ervoor dat we nooit een najaar zonder een nieuwe Call of Duty hoeven te doen. Of dat een goed idee is, mag je zelf bedenken. Maar zolang de game ieder jaar miljoenen keren over de toonbank gaat, blijft dit nog wel even de mores.
Zoals je zou verwachten met zo’n strak release schema, is niet elk deel even geslaagd. Zo werd de Call of Duty van vorig jaar, Black Ops 7, zo slecht ontvangen dat de uitgever haar excuses aanbood. De futuristische setting, de vreemde co-op campaign en het gebruik van generatieve AI voor sommige assets vielen niet in goede aarde. De game werd overspoeld met negatieve user reviews en het werd de slechtst verkopende Call of Duty sinds 2008.
Grootmeesters aan zet
Nu dus aan Infinity Ward om de langlopende shooter serie terug te brengen naar het niveau van de hoogtijdagen. De studio stond ooit aan de wieg van de beste delen van de serie, met favoriet Call of Duty 4: Modern Warfare uit 2007 als belangrijkste wapenfeit. Dat deel bracht de serie voor het eerst naar de moderne tijd en introduceerde het inmiddels algemeen gebruikte levelling systeem naar de multiplayer.
Zoals elk jaar bestaat Call of Duty uit drie verschillende modes. Er is weer een singleplayer campaign die je als een soort achtbaan door een cinematisch verhaal loodst, er is een traditionele competitieve multiplayer en dit jaar keert DMZ terug als derde modus.
Eerst de singleplayer. Ditmaal een rechtstreeks vervolg op Modern Warfare 3 uit 2023, met een verhaal dat voortborduurt op de after-credits-scène van zijn voorganger. Terwijl Noord-Korea haar zuidelijke buurland binnenvalt, kruip jij in de huid van serie-veteraan Captain Price en tegelijkertijd speel je als nieuweling Park Hyun-Jun.
Aan het begin van het verhaal kijk je door de ogen van Park terwijl zijn moederland wordt binnengevallen door de Noord-Koreanen. Terwijl de bommen op Hajin City (een fictieve Zuid-Koreaanse stad) regenen, vechten Park en zijn mannen voor hun leven. Tussendoor schakel je zo’n beetje om de missie naar de avonturen van Price, die in de dagen voor de invasie probeert dezelfde aanval te voorkomen.
Michael Bay, eat your heart out
De campaign in Call of Duty: Modern Warfare 4 is een vertrouwde dollemansrit die je weinig tijd gunt om op adem te komen. In noodtempo vlieg je de hele wereld over, om in allerlei scenario’s hordes aan vijanden van kilo’s lood te voorzien.
Het tempo ligt zelfs zo hoog dat het af en toe lastig is om te bevatten wat er allemaal gebeurt. Het heeft het niveau van een jaren negentig actiefilm die je toevallig tijdens een lange vlucht meepakt, maar doordat er genoeg afwisseling in de gameplay zit verveelt het geen moment.
Bij vlagen zit er zelfs zo veel afwisseling in de gameplay dat het een beetje willekeurig aanvoelt. Op de helft van het verhaal word je bijvoorbeeld in een open wereld gegooid, waarbij je zelf mag bepalen welke objectives je als eerst afwerkt. In dit open wereld-stuk moet je zelf op zoek naar materialen om upgrades mee te unlocken, een systeem dat alleen in deze ene missie wordt gebruikt. Het is een vreemde designkeuze die doet vermoeden dat de ontwikkelaar misschien grotere plannen voor deze insteek had maar niet genoeg ontwikkeltijd had om er meer uit te halen.
Verder voelt de campaign als vanouds aan en dat is een welkome verandering na de gekke co-op campaign van de game van vorig jaar. Het is verre van baanbrekend, maar er valt verder weinig op af te dingen en je kan godzijdank weer op elk gewenst moment pauzeren. Er zitten een aantal plotwendingen en heftige momenten in, de hele campaign duurt niet te lang en niet te kort en het verhaal neemt een aantal onverwachte wendingen die liefhebbers van de vorige delen van zullen genieten.
Met z’n allen, met zijn ah-hahl-len
Waar het natuurlijk echt om draait bij de Call of Duty games is de multiplayer. Zoals gezegd is die dit jaar opgesplitst in een traditionele competitieve modus en de DMZ mode, die we eerder zagen in Call of Duty: Modern Warfare II uit 2022.
De competitieve mode bevat bij lancering 12 verschillende maps en een waslijst aan zowel vertrouwde als nieuwe modi waarin je het in je eentje of in teams van verschillende groottes tegen elkaar opneemt. Naast de bekende Team Deathmatch, Domination, Free for All en Domination is Inflation de nieuwe lievelings.
In deze mode verzamel je geld door over de lijken van je tegenstanders heen te rennen en het team dat aan het eind de meeste duiten heeft verzameld wint. Naarmate je meer geld verzamelt, laat je ook meer geld vallen als je neergeknald wordt, waardoor elke kill meer en meer impact heeft op de score. Dit simpele systeem leidt tot onwijs intense ontknopingen en is een welkome toevoeging aan de waslijst aan multiplayer modes.
Verder is er weinig veranderd dit jaar en speelt Call of Duty: Modern Warfare 4 het safe vergeleken bij de CoD van vorig jaar. Er zijn gelukkig geen gekke wallrun kapriolen, geen jetpacks en geen andere gekkigheden.
Een vermakelijke change of pace
Doordat de time-to-kill wat hoger ligt, kan je wat meer kogels weerstaan voordat je het loodje legt. Hierdoor krijg je wat meer kans om jezelf te verdedigen als je uit een blinde hoek wordt aangevallen en heb je wat meer tijd om weg te rennen als er weer een of andere eikel met een sniper rifle van de andere kant van de map op je loopt te knallen. Het tempo ligt nog steeds erg hoog, maar het is allemaal een stuk beter te behapstukken dan vorig jaar.
Dan is er nog de DMZ mode, waarin je met twintig squads van maximaal drie man wordt gedropt in een gigantische map vol bots, waarin je verschillende mini-missies moet voltooien om uiteindelijk met een rugtas vol loot te extracten. Je neemt het op tegen menselijke tegenstanders en tegen bots en vooral met een paar maten is dit een vermakelijke change of pace vergeleken bij de explosieve actie op de kleinere maps van de ‘normale’ multiplayer.
Een van de beste delen sinds de reboot uit 2019
Call of Duty: Modern Warfare 4 is een verfijnde versie van de beste elementen van de voorgaande delen. Het neemt weinig risico’s en dat is juist wat de serie nodig had. Infinity Ward heeft niet geprobeerd om het wiel opnieuw uit te vinden en juist daardoor is dit een van de beste delen sinds de grote reboot uit 2019. Misschien valt het dit keer wat meer op doordat de editie van vorig jaar zo’n rommeltje was, maar dat mag de pret niet drukken. Volgend jaar zullen ze wel echt iets nieuws moeten gaan bedenken om de serie boeiend te houden, maar dit jaar komt Infinity Ward er mee weg.
