Een missie om zichzelf te bewijzen
Op 1 november 1998 begon Bushby in Punta Arenas, in het zuiden van Chili, aan zijn bijzondere missie. De voormalige Britse parachutist wilde helemaal te voet terugkeren naar zijn geboortestad Hull. Hij dacht dat hij daar ongeveer twaalf jaar voor nodig zou hebben. Inmiddels zijn we bijna 28 jaar verder en is zijn avontuur nog steeds niet helemaal afgelopen.
Achter die opmerkelijke reis zit meer dan alleen een liefde voor avontuur. Bushby worstelde vroeger met onzekerheid. Als kind werd hij gepest en op zijn dertiende werd vastgesteld dat hij dyslexie had. Ook nadat hij was toegelaten tot het Britse Parachute Regiment, bleef hij twijfelen aan zichzelf.
Met zijn wereldreis wilde hij bewijzen dat hij meer kon dan hij zelf dacht. Dat bleek een behoorlijk ambitieuze manier om aan je zelfvertrouwen te werken, maar opgeven was voor Bushby geen optie.
Twee regels waar hij zich aan moest houden
Voor zijn expeditie stelde Bushby zichzelf twee duidelijke regels. Hij mocht geen vervoermiddel gebruiken om vooruitgang te boeken en hij mocht pas naar huis terugkeren als hij de volledige tocht te voet had afgelegd.
Dat betekende niet dat hij bijna dertig jaar achter elkaar moest blijven lopen. Door visumproblemen moest hij regelmatig landen verlaten en soms moest hij noodgedwongen pauzeren. Zodra hij verder kon, keerde hij terug naar het punt waar hij was gestopt. Zo bleef zijn route volgens de regels van zijn missie intact.
Zijn bagage nam hij mee in een aangepaste trolley met stevige banden, die hij The Beast noemde. Daarin vervoerde hij onder meer zijn uitrusting en benodigdheden voor onderweg.
Van gevaarlijke jungles tot ijskoude overtochten
De route bracht Bushby door gebieden waar je niet zomaar even een wandeling maakt. In de Darién Gap, het moeilijk begaanbare junglegebied tussen Colombia en Panama, kreeg hij te maken met gevaarlijke omstandigheden en gewapende groepen. Ook visumproblemen en politieke spanningen zorgden ervoor dat zijn expeditie regelmatig stil kwam te liggen.
In 2006 volgde een van de meest extreme onderdelen van zijn reis. Samen met de Frans-Amerikaanse avonturier Dimitri Kieffer stak hij de Beringstraat over, tussen Alaska en Rusland. Daarbij moesten ze zich een weg banen over ijs dat voortdurend in beweging was, bij temperaturen die konden dalen tot ongeveer 30 graden onder nul. Na deze oversteek werd Bushby door de Russische autoriteiten gearresteerd vanwege problemen met de grensregels.
Ook later bleef de bureaucratie hem achtervolgen. Toen Rusland hem geen visum verleende, liep hij vanuit Los Angeles helemaal naar Washington D.C. om druk uit te oefenen op de Russische ambassade. Een omweg van duizenden kilometers, terwijl zijn oorspronkelijke doel juist was om naar huis te lopen.
Lees ook: Zeldzame schildpad met twee koppen duikt op in Cape Cod
Zelfs de zee hield hem niet tegen
Ook de Kaspische Zee vormde een flinke uitdaging. In 2024 zwom Bushby samen met avonturier Angela Maxwell en andere zwemmers van Kazachstan naar Azerbeidzjan. De oversteek duurde ongeveer een maand en was een van de opvallendste onderdelen van zijn expeditie.
Daarna ging hij verder richting Europa. Uiteindelijk bereikte hij Frankrijk, waar nog één grote hindernis op hem wachtte: het Kanaal.
Karl Bushby wilde door de Kanaaltunnel lopen, maar kreeg daarvoor geen toestemming. Daarom koos hij voor een alternatief dat minstens zo indrukwekkend was. In oktober 2026 zwom hij van Frankrijk naar Engeland, met een wetsuit en zwemvliezen. Verspreid over drie dagen bracht hij ongeveer twintig uur in het water door.
Op 5 oktober bereikte hij Shakespeare Beach bij Dover. Daarmee stond hij na bijna 28 jaar weer op Britse bodem. Toch was de missie nog niet voltooid: Hull ligt nog zo’n 400 kilometer verderop.
Bijna dertig jaar onderweg, maar wat komt hierna?
De lange tocht heeft Karl Bushby veel gekost. Hij miste een groot deel van het leven van zijn zoon en moest relaties achter zich laten terwijl hij zijn missie bleef volgen. Tegelijkertijd heeft de reis zijn kijk op mensen veranderd. Onderweg kreeg hij hulp van onbekenden die hem eten, water of een slaapplaats aanboden. Juist die ontmoetingen maakten een diepe indruk op hem.
Zijn verhaal wordt vastgelegd in de documentaire Walk of Life, geregisseerd door Werner Herzog. De filmmaker beschikt over jarenlang beeldmateriaal van Bushby’s expeditie.
Nu staat de avonturier voor de laatste etappe naar het huis van zijn moeder Angela in Hull. Wat hij daarna gaat doen, weet hij naar eigen zeggen nog niet precies. Eerst moet die laatste afstand worden afgelegd.
Na bijna drie decennia onderweg te zijn geweest, is het einde eindelijk in zicht. En als Bushby straks bij zijn moeder aankomt, heeft hij een heel bijzondere verklaring voor een lange afwezigheid. Sommige mensen zijn nu eenmaal wat langer weg als ze zeggen dat ze een rondje gaan lopen.
Lees ook: Slechts eens in de tien jaar? Camera legt uiterst zeldzame jaguar vast in de jungle
