Game of the Year-kandidaat? Nieuwe Fire Emblem is bijna onmogelijk om weg te leggen

Dat is een gevoel dat ik al een tijdje niet meer bij Fire Emblem heb gehad. Sinds Path of Radiance op de GameCube draag ik de serie een warm hart toe, maar de liefde was de laatste jaren wat bekoeld. Three Houses was goed zonder me echt te grijpen en Engage liet nog minder indruk achter. Met Fortune’s Weave is die oude verslaving weer helemaal terug. Even een gevecht spelen wordt al snel een avond sleutelen aan personages, klassen en uitrusting.

Nintendo en Intelligent Systems hebben dan ook niet bepaald op safe gespeeld. Fortune’s Weave is een monster van een game. Groot, ambitieus, soms bijna vermoeiend uitgebreid en voorlopig een van mijn persoonlijke favorieten van het jaar.

Vier helden, vier keer ellende

Het verhaal brengt ons naar het keizerrijk Dagda, waar de Heroic Games een belangrijke rol spelen. Aan het begin kies je uit vier hoofdpersonages: Cai, Leda, Dietrich en Theodora. Ieder heeft zijn eigen redenen om aan de competitie deel te nemen en verzamelt onderweg een eigen gezelschap.

Eén held kiezen en daarna vrolijk richting de aftiteling marcheren kan, maar dan mis je een flink stuk van wat Fortune’s Weave probeert te doen. De game moedigt je aan om het eerste deel vanuit alle vier de perspectieven te beleven.

Dat klinkt aanvankelijk als huiswerk. Gelukkig blijkt al snel dat je niet vier keer exact hetzelfde kunstje uitvoert. Verhaallijnen verschillen, personages komen en gaan en zelfs op bekende locaties krijg je nieuwe gebeurtenissen voorgeschoteld. Langzaam wordt duidelijk waarom de game Fortune’s Weave heet. De verschillende draden beginnen steeds nadrukkelijker door elkaar te lopen.

Het resultaat is een verhaal met een bijna belachelijke schaal. Ik ben zelf nog lang niet bij het einde en heb inmiddels geaccepteerd dat andere games op mijn backlog voorlopig gewoon stof mogen verzamelen.

Alles voelt vertrouwd

Hoeveel systemen er ook omheen worden gebouwd, Fire Emblem staat of valt uiteindelijk met zijn gevechten. Daar zit het gelukkig helemaal goed. De basis blijft heerlijk overzichtelijk. Je verplaatst eenheden over een speelveld, houdt rekening met bereik en probeert de tegenstander een paar zetten vooruit te zijn. Vervolgens maak je één verkeerde inschatting en zie je een zorgvuldig bedacht plan binnen een halve minuut in elkaar donderen. Heerlijk.

Lees meer: Vrouwelijke Bountyhunter Samus Aran is terug en hongeriger dan ooit in Metroid Ravenous

Onder die vertrouwde basis zit inmiddels wel een flinke hoeveelheid extra tactiek. Combat Arts geven toegang tot krachtige aanvallen, maar vreten aan de duurzaamheid van wapens. Blaze Arts kosten juist levenspunten en verschillen per belangrijk personage. Daardoor kan een andere held je speelstijl behoorlijk op zijn kop zetten.

Ook het bouwen van een eigen team blijft érg leuk. Nieuwe personages rekruteren, klassen vrijspelen en mindere eenheden langzaam veranderen in moordmachines behoren tot de grootste genoegens van de serie. Met permadeath aan krijgt iedere beslissing bovendien extra gewicht. Gelukkig kun je de tijd terugdraaien wanneer je tactische meesterbrein even een koffiepauze had.

Fire Emblem met een vleugje Persona

Buiten het slagveld is er meer te doen dan ooit. Je traint, eet met teamgenoten, werkt aan relaties, wisselt van klasse en trekt de wereld in voor grondstoffen en andere activiteiten. Zelfs samen in bad gaan behoort tot de mogelijkheden. Iemand bij Intelligent Systems vond blijkbaar dat Fire Emblem dat nog miste.

Vooral het tijdsysteem verandert het ritme. Tussen belangrijke missies heb je een beperkte hoeveelheid vrije tijd. Iedere activiteit tikt de klok verder. Wie Persona of Metaphor: ReFantazio heeft gespeeld, weet ongeveer wat hij kan verwachten.

Ook dungeons zijn geen simpele menu-optie meer. Je verkent ze in 3D, verzamelt materialen, ontdekt nieuwe routes en loopt vijanden tegen het lijf. Het geeft de wereld meer smoel en breekt de traditionele tactische gevechten prettig op.

Al die vrijheid heeft wel een prijs. Fortune’s Weave gooit ontzettend veel op je bord. De eerste uren kunnen daardoor overweldigend zijn en hier en daar ligt herhaling op de loer. Dit is niet per se een game die je na een drukke werkdag gedachteloos een halfuurtje speelt. Wie bereid is erin te duiken, krijgt daar echter enorm veel voor terug.

Een compleet pakket

Ook audiovisueel maakt Fortune’s Weave indruk, al is dat vooral te danken aan de muziek en artdirection. Technisch behoort het niet tot het mooiste wat je op een Switch 2 kunt spelen en de framerate struikelt zo nu en dan over zijn eigen benen. De soundtrack is daarentegen fantastisch en geeft grote veldslagen precies de bombast die ze verdienen.

Voor 70 euro krijg je ondertussen een haast obscene hoeveelheid content. Normaal is speelduur voor mij geen kwaliteitsstempel. Honderd uur middelmaat blijft tenslotte honderd uur middelmaat. Hier werkt die enorme omvang juist omdat de tactische basis zó sterk is.

Fire Emblem: Fortune’s Weave vraagt veel van je. Tijd, aandacht en vooral de bereidheid om jezelf volledig in zijn systemen te verliezen. Voor sommige spelers zal dat simpelweg te veel zijn. Voor mij is het precies het tegenovergestelde. Na jaren waarin Fire Emblem en ik een beetje langs elkaar heen leefden, heeft Fortune’s Weave de oude liefde weer aangewakkerd.