Nieuwe DC-film Supergirl verdeelt bioscoopbezoekers: miskleun of stiekem toch best vermakelijk?
De nieuwe DC-film verdeelt momenteel de meningen als geen ander. Volgens de één is het een complete miskleun, terwijl anderen de bioscoop juist met een brede glimlach verlaten. Wij zijn zelf gaan kijken en komen ergens in het midden uit. Geen rampzalige flop, maar ook zeker geen klassieker in wording.
Supergirl kiest bewust een andere koers dan de meeste superheldenfilms. In plaats van direct de wereld te redden, volgen we een heldin die haar trauma’s liever wegspoelt met een paar stevige ruimtedrankjes dan onder ogen ziet. De film is gebaseerd op de veelgeprezen strip Supergirl: Woman of Tomorrow van Tom King en Bilquis Evely en zet verlies en wraak centraal tijdens een emotionele reis door het heelal. Dat voelt verfrissend, al weet de uitvoering niet altijd de juiste snaar te raken.
Milly Alcock is zonder twijfel de grote uitblinker. Haar Supergirl is koppig, impulsief en soms ronduit onaardig, maar blijft altijd geloofwaardig en menselijk. Achter haar stoere houding schuilt een vrouw die nog altijd wordt achtervolgd door de vernietiging van Krypton. Alcock laat bovendien zien hoeveel ze zich als actrice heeft ontwikkeld sinds haar doorbraak in het eerste seizoen van House of the Dragon.
Lees ook: Review: House of the Dragon seizoen 3 gooit vanaf minuut één alle remmen los
Waar de film steken laat vallen, is het scenario. Het verhaal volgt een vrij voorspelbaar pad en weet zelden echt te verrassen. Dat is jammer, want juist met dit uitgangspunt had er meer ingezeten. Gelukkig blijft het ondanks die tekortkomingen gewoon onderhoudend popcornvermaak.
Een avontuur met hobbels
Wanneer de jonge Ruthye haar intrede doet, krijgt het verhaal eindelijk vaart. Nadat haar familie is vermoord door de meedogenloze Krem, gespeeld door Matthias Schoenaerts, zweert ze wraak. Kara sluit zich met tegenzin bij haar aan en samen reizen ze langs verschillende planeten.
Jason Momoa brengt als Lobo wat extra vuur in de film. Zijn rol is klein, maar iedere scène met hem spat van het scherm. Tegelijk voelt zijn aanwezigheid ook een beetje als een excuus om hem zo snel mogelijk terug te halen naar het nieuwe DC Universe. Krypto zorgt ondertussen voor de nodige glimlachen, al blijft ook hij vooral een leuke bijrol.
Een veelbelovende start
Supergirl is geen meesterwerk, maar ook allesbehalve de ramp waarvoor sommige critici haar uitmaken. De film kiest vaker voor emotie dan voor spektakel, en dat werkt verrassend goed. Dankzij Milly Alcock staat er meteen een overtuigende Supergirl die smaakt naar meer. Met een sterker script en iets meer spectaculaire actie had dit een echte hoogvlieger kunnen zijn. Nu blijft het vooral een vermakelijke, degelijke start van een heldin waar het nieuwe DC Universe nog veel plezier aan kan beleven.
Lees ook
