Deze 69 jaar oude oorlogsklassieker met 8,1 op IMDb staat sinds kort op Netflix. En iedereen zou hem tenminste één keer moeten zien
Sommige films zijn oud. Andere films zijn tijdloos. The Bridge on the River Kwai behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. De oorlogsfilm uit 1957 staat sinds kort weer op Netflix en scoort bijna zeventig jaar na de première nog altijd een indrukwekkende 8,1 op IMDb. Heb je hem nooit gezien? Dan is dit je kans om te ontdekken waarom deze klassieker nog steeds tot de beste oorlogsfilms ooit wordt gerekend.
Netflix heeft de film begin september opnieuw aan het Nederlandse aanbod toegevoegd. En ja, met een speelduur van 2 uur en 41 minuten moet je er even voor gaan zitten. Maar dit is precies zo’n film (onderscheidden met 7 (!) Oscars) waarbij je na afloop begrijpt waarom bepaalde titels decennia later nog steeds worden besproken.
Een brug midden in de jungle
The Bridge on the River Kwai speelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een groep Britse krijgsgevangenen wordt in Zuidoost-Azië door het Japanse leger gedwongen om een spoorbrug te bouwen. Hun leider is kolonel Nicholson, gespeeld door een geweldige Alec Guinness. Jawel, dezelfde acteur die twintig jaar later Obi-Wan Kenobi zou spelen in de originele Star Wars.
Nicholson weigert zich aanvankelijk door de Japanse kampcommandant kolonel Saito te laten breken. Maar wanneer de Britten uiteindelijk zelf de leiding krijgen over de bouw van de brug, gebeurt er iets vreemds. Nicholson begint het project steeds meer te zien als een bewijs van Britse discipline en vakmanschap. De vraag wordt langzaam: voor wie bouwt hij die brug eigenlijk nog?
Lees meer: Deze bloedstollende oorlogsfilm scoort 8,2 op IMDb en staat nu op Netflix
Ondertussen krijgt de Amerikaanse officier Shears, gespeeld door William Holden, de opdracht om met een geallieerd team terug te keren naar de jungle. Hun missie: dezelfde brug vernietigen. Dat levert een fantastisch eenvoudig uitgangspunt op. De ene hoofdpersoon wil koste wat kost een perfecte brug bouwen, terwijl de andere precies diezelfde brug moet opblazen.
Geen oorlogsfilm vol explosies
Wie bij een oorlogsfilm vooral denkt aan tanks, machinegeweren en iedere tien minuten een explosie, krijgt hier iets anders. Regisseur David Lean maakt van de film vooral een psychologische strijd. Over trots, eer, gehoorzaamheid en de dunne grens tussen principieel zijn en compleet verblind raken door je eigen principes.
Dat maakt de film verrassend modern. Kolonel Nicholson is namelijk geen klassieke held en ook geen slechterik. Je begrijpt voortdurend waarom hij doet wat hij doet, terwijl je tegelijkertijd ziet dat hij steeds verder de verkeerde kant op beweegt. Het British Film Institute noemt juist die persoonlijke conflicten tussen de personages een van de grote krachten van de film.
Lees meer: Nieuwe Netflix-oorlogsserie scoort een 8,6 en is Top Gun met extra diepgang
Alec Guinness op zijn allerbest
Daarbij helpt het natuurlijk dat Alec Guinness hier een van de beste rollen uit zijn carrière neerzet. Zijn Nicholson is koppig, waardig, irritant, indrukwekkend en soms ronduit absurd. Het ene moment bewonder je hem omdat hij weigert voor zijn Japanse bewakers te buigen, even later vraag je je af of hij volledig is vergeten dat hij midden in een oorlog zit. Guinness kreeg er terecht de Oscar voor beste acteur voor.
En hij was niet de enige. The Bridge on the River Kwai won bij de Academy Awards maar liefst zeven Oscars, waaronder Beste Film, Beste Regie, Beste Cinematografie, Beste Montage en Beste Muziek. De film kreeg acht nominaties en verloor er dus slechts één. Niet slecht voor een film die inmiddels bijna zeventig jaar oud is.
En dan dat deuntje…
Zelfs als je de film nooit hebt gezien, is de kans groot dat je een deel ervan al kent. Het gefloten Colonel Bogey March waarmee de Britse soldaten het kamp binnenmarcheren, groeide uit tot een van de bekendste melodieën uit de filmgeschiedenis. Eén keer horen en je krijgt hem de rest van de avond niet meer uit je hoofd.
Maar ook visueel voelt de film opvallend groot. Geen digitale jungles of computergegenereerde legers, maar echte locaties, honderden figuranten en een daadwerkelijk gebouwde brug. Lean laat daarbij opvallend vaak de tijd nemen. Je voelt de hitte, de uitputting en de eindeloosheid van de jungle. En juist doordat niet iedere scène haast heeft, wordt de spanning richting het einde steeds groter.
Lees meer: Call of Duty: Modern Warfare 4 ziet eruit als een speelbare oorlogsfilm
Een finale die nog steeds werkt: “Madness!”
Over die laatste akte gaan we hier vooral niet te veel vertellen. Wat we wel kunnen zeggen: de finale van The Bridge on the River Kwai behoort tot die scènes waarbij verschillende verhaallijnen langzaam op hetzelfde punt samenkomen. En terwijl jij allang ziet dat het volledig uit de hand dreigt te lopen, weten de personages dat zelf nog niet allemaal.
Het resultaat is bloedstollend. Geen twintig minuten CGI-geweld, maar spanning die voortkomt uit personages, timing en één simpel probleem dat steeds groter wordt. En dan volgen misschien wel de beroemdste woorden uit de film: “Madness! Madness!”
8,1 op IMDb – bijna zeventig jaar later
The Bridge on the River Kwai komt uit 1957 en staat in 2026 nog altijd op een 8,1 bij IMDb, na ruim 251.000 beoordelingen. Daarmee staat de film ook nog altijd in de IMDb Top 250. En dat is precies waarom je hem een keer moet hebben gezien. Niet omdat je braaf een ‘belangrijke klassieker’ van je lijstje moet afvinken, maar omdat de film daadwerkelijk nog werkt. Het verhaal is simpel, de personages zijn fantastisch en de spanning bouwt zo langzaam op dat je pas laat merkt hoe diep je erin zit.
The Bridge on the River Kwai staat sinds begin september weer op Netflix Nederland. Trek 2 uur en 41 minuten uit, leg je telefoon weg en geef hem een kans. Grote kans dat je daarna begrijpt waarom we bijna zeventig jaar later nog steeds over die brug praten.
Lees ook
