Geen heroïsche speeches, perfect getimede explosies of soldaten die om de vijf minuten de wereld redden. Generation Kill heeft daar weinig belangstelling voor. Deze HBO-miniserie laat vooral zien hoe oorlog er voor militairen daadwerkelijk uit kan zien: chaotisch, vermoeiend, absurd en soms onverwacht grappig. Juist daarom zijn oud-militairen er zo enthousiast over.
De zevendelige serie op HBO uit 2008 is gebaseerd op het boek van journalist Evan Wright. Hij reed in 2003 als embedded verslaggever mee met het 1st Reconnaissance Battalion van het Amerikaanse Korps Mariniers tijdens de invasie van Irak.
Chaos boven spektakel
Zijn verhaal werd voor HBO bewerkt door David Simon en Ed Burns, de makers achter The Wire, samen met Wright zelf. Dat verklaart meteen waarom Generation Kill nauwelijks geïnteresseerd is in goedkope spanning. Hier draait het om mensen, onderlinge verhoudingen en de soms verbijsterende chaos van een militaire operatie.
Alexander Skarsgård speelt de koelbloedige sergeant Brad ‘Iceman’ Colbert. James Ransone steelt ondertussen regelmatig scènes als de bijdehante Josh Ray Person. Lee Tergesen kruipt in de huid van Wright.
Zelfs de onzin klopt
Voor de productie van Generation Kill werd flink ingezet op realisme. De acteurs volgden een zesdaags militair trainingskamp onder leiding van voormalige mariniers Eric Kocher en Rudy Reyes. Die laatste hoefde zich voor zijn rol niet bepaald diep in te leven: Reyes speelt simpelweg zichzelf. Het resultaat zit vooral in kleine dingen. De manier waarop militairen praten, elkaar voortdurend voor gek zetten, klagen over leidinggevenden en proberen wakker te blijven tijdens eindeloos wachten. Geen details waar een gemiddelde kijker direct op let, maar veteranen blijkbaar wel.
Lees meer: Netflix werkt aan vervolg op actiefilm War Machine met Alan Ritchson
Militairen herkennen alles
Op IMDb heeft Generation Kill een stevige 8,4. Opvallender zijn de reacties van kijkers met militaire ervaring. Een Amerikaanse marinier schrijft: “Als Amerikaanse marinier herken ik vrijwel alles wat er in deze serie gebeurt. Van het geplaag onder de lagere rangen en de idiote spelletjes die we moeten doorstaan tot het leven onder verschrikkelijke omstandigheden. Het zit er allemaal in. Van wapens die vastlopen tot MRE’s, deze serie heeft werkelijk alles.”
Een andere recensent, destijds actief sergeant bij het Korps Mariniers, herkende zelfs de humor: “Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak we moesten lachen om willekeurige ‘niet-grappige’ scènes, puur omdat de maniertjes, terminologie of situaties zo nauwkeurig zijn weergegeven.”
Oorlog zonder glans
Precies daar zit de kracht van Generation Kill. Oorlog is hier geen eindeloze verzameling spectaculaire vuurgevechten. De mariniers vervelen zich, maken slechte grappen, krijgen discutabele bevelen en ruziën over dingen die buitenstaanders totaal onbelangrijk zouden vinden. En dan kan de situatie ineens omslaan.
Dat maakt Generation Kill soms grappig, regelmatig ongemakkelijk en bij vlagen keihard. De serie probeert militairen niet voortdurend tot helden te bombarderen. Ze worden vooral als mensen neergezet. Misschien is dat wel het grootste compliment dat een oorlogsserie kan krijgen: de mensen die het echte werk hebben meegemaakt, herkennen zichzelf erin.
Lees ook: Nieuwe gameplay-trailer Battlefield 6 toont explosieve actie met Top Gun-crossover
Lees ook
